سفرنامه همدان(3)
ساعت ٩:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٧/٢٥  کلمات کلیدی:

ساعت حدود 10 بود که راه افتادیم به سمت غار علی صدر.غار علیصدر در 70 کیلومتری شمال غربی همدان و در مرتفع ترین منطقه استان واقع شده است.ارتفاع غار ار سطح دریا 2180 متر است.نکته قابل توجه این است که ورودی غار 110 متر زیر سنگ های سطح زمین است.

و اما تاریخچه غار:

غار علی صدر طویل ترین غار آبی جهان است که در شمال غربی همدان و در مجاورت رشته کوه زاگرس واقع شده است.پیدایش غار علی صدر به دوره ژوراسیک (دوره دوم زمین شناسی یعنی 190-136 میلیون سال پیش) برمیگردد.کشف غار در سالهای 42-1341 توسط تعدادی از کوه نوردان گروه کوهنوردی سینا همدان صورت گرفت و در سال 1346 با تعریض دهانه غار اولین قایقرانی با وسایل ابتدائی در آن انجام گرفت.ساکنان بومی منطقه از سالیان دور از مدخل ورودی غار به عنوان سرپناه و از آب آن استفاده می نمودند.علی صدر را با نام های دیگری نیز می شناسند که معروفترین آنها علی سد و یا علی سرد می باشد.غار علی صدر ار نوع غارهای تحکیم یافته بوده و در طول 5 میلیون سال گذشته هیچ گونه ریزشی در آن صورت نگرفته است،چرا که قندیلها و یا سنگ های معلق در آن با عمری به همین میزان در آن دیده می شوند.

آب و هوای داخل غار

دمای داخل غار حدود 14 درجه سانتیگراد و دمای آب آن نیز 12 درجه سانتیگراد به صورت همیشه ثابت است که این خود یکی از نکات شگفت انگیز این مکان زیبا است. عمق آب بین 5/0 تا 14 متر متغیر است.لازم به ذکر است به خاطر سختی بالای آب غار که ارنوع آهکی است استفاده مداوم از آن برای آشامیدن توصیه نمی شود.غار علیصدر غاری زنده است و هیچگونه گاز سمی در آن یافت نمی شود و به علت جریان هوا تنگی نفس در آن احساس نمی گردد.همچنین به علت عدم وجود نور خورشید هیچ موجود زنده ای در آن یافت نمی شود.

القصه حدود ساعت 11:15 بود که به غار رسیدیم.بیرون غار و در محوطه امکانات رفاهی مناسبی جهت مسافرین فراهم شده است.هتل،رستورانهای متعدد،سوئیتهای مجهز و مناسب اقامت،پارک بازی کودکان امکاناتی هستند که در اختیار مسافرین قرار می گیرند.همچنین یک بازارچه سقف دار هم بود که متاسفانه چند ماه پیش آتش گرفت و هنوز در مرحله بازسازی بود.با پرداخت 6000 تومان به ازاء هر نفر بلیط خریدیم و داخل شدیم.

اینجا مدخل ورودی غار است.

 

ابتدا باید مسیری در حدود 10 دقیقه رو سوار قایق بشید.این قایق ها به نحوی هستند که یک قایق پدالی سه قایق دیگه رو یدک می کشه.از خوش شانسی مجبور شدم در کنار راهنما بشینم و پدال بزنم و باید اعتراف کنم واقعا" خسته شدم.پس از 10 دقیقه قایق سواری در محلی دیگر باید از قایق پیاده بشید و در مجوطه خشکی قدم بزنید.در حدود 300 پله رو باید بالا و پائین برید.البته مناظر داخل غار به قدری زیبا و دیدنی هستند که خستگی این پیاده روی رو اصلا" احساس نخواهید کرد.     

واقعا" در این جور جاها است که انسان به ذات باریتعالی پی می برد و چه نیکو در قرآن کریم آمده است که اینها آیاتی جهت تفکر انسانها است.

 

 

تصاویری جالب از درون غار

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

قندیل معروف "پای عقاب"

 

 

 

 

 

 

 

دو ستون همانند ستونهای تخت جمشید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا با دیدن این شگفتی ها جای شکی باقی است؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

قندیلهای کوچک معروف به رشته های ماکارونی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

واین هم خارق العاده ترین نقطه غار.نقش کلمه "الله" بر سقف غار.

 

 

 

گشت و گذار در داخل غار حدود 2 ساعت طول می کشه.در آخر هم توسط قایق به اسکله اصلی بر خواهید گشت که در برگشت زرنگی کردم و در یکی از قایقها نشستم تا از پدال زدن معاف باشم.(ای تنبل).خلاصه ساعت حدودا" 13:30 بود که از غار خداحافظی کردیم و  در مسیر برگشت تصمیم گرفتیم سری هم به لالجین بزنیم که گزارش اون رو در مطلب بعدی براتون می نویسم.

 

و اما سه مطلب:

 

1- من قبلا" از غار کتله خور هم دیدن کرده ام.غاری عجیب در استان زنجان که برخی از دانشمندان معتقد هستند که به غار علیصدر راه دارد که واقعا" شگفت انگیز است.به شما هم توصیه می کنم برای یک بار هم که شده از این شگفتی های ایران زمین دیدن کنید.

2- در نزدیکی غار علیصدر روستائی هست به نام "سرآب".یک روستا به تمام معنی کلمه روستا.خانه ها ساخته شده از کاهگل با جوی باریکی در میان کوچه های خاکی روستا .حوض بزرگ آب در خارج روستا.بسته های علوفه بر روی سقف خانه ها و مردمی که مهربانی و نجابت رو صورتهایشان موج می زنه.متاسفانه وقت نداشتیم و سرسری از روستا عبور کردیم ولی اگر مسیر شما به آنجا افتاد سلام ما رو هم به مردم خوب اونجا برسانید که به قول استاد شفیعی کدکنی

"به شکوفه‌ها، به باران،

برسان سلام ما را"

 

3- در کل مسیر به سمت غار علیصدر تا اونجا که چشم کار می کرد مزارع گندم و جو بود که تا این زمان من جائی رو همانند اونجا ندیدم و فکر می کنم این امر بدلیل خاک مناسب منطقه و مردم سخت کوش اونجا باشه.امید که همیشه سفره هاشان پربرکت.